Οι Έλληνες συγγραφείς που θέλω να διαβάσω...

  Η ελληνική λογοτεχνία μας έχει χαρίσει ουκ ολίγες φορές στιγμές άπειρου κάλλους, συγκίνηση, έντονα συναισθήματα καθώς διαβάζουμε αλλά και στιγμές που θέλαμε να κλείσουμε ένα βιβλίο και να το πετάξουμε απ'το παράθυρο.

  Δεν είμαι από τους αναγνώστες που "σνομπάρουν" τα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, αντιθέτως. Την υποστηρίζω, μου αρέσει και νομίζω πως έχει να δώσει ακόμη πάρα πολλά στο μέλλον, εκτός από αυτά τα διαμαντάκια που ήδη μας έχει χαρίσει.

  Από μια μεγάλη γκάμα συγγραφέων, με πολλά βιβλία πολλών ειδών, θέλω να φτιάξω μια λίστα για τους συγγραφείς των οποίων τα έργα θέλω να διαβάσω και να τα γνωρίσω όλα.

Διάβασα: το "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" του Ν. Καζαντζάκη

    Χωρίς εγώ να πω τίποτα, και μόνο ακούγοντας αυτό το όνομα, ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα νιώθει ένα αίσθημα πατριωτικό. Ο Νίκος Καζαντζάκης, ο κορυφαίος Έλληνας λογοτέχνης του 20ου αιώνα συμπυκνώνει στο όνομα του τόσα ελληνικά πράγματα όσο κανείς.

Διάβασα: "το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ.

 Κάπου μέσα στον Απρίλιο, θέλοντας να μην κουράσω το μυαλό μου με δύσκολα βιβλία, αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο της Κατερίνας. Μιας Κατερίνας που θα μπορούσε να είναι γειτόνισσά μας, μια περαστική κάτω απ'το σπίτι μας, μία συνάδελφος ή ίδια μας η μητέρα.Αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας το οπισθόφυλλο. Μια τέτοια προσωπικότητα φαινόταν να αναλύει ο συγγραφέας σ'αυτό το βιβλίο.
 

  Πώς συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος που παλεύει με την ίδια του την ψυχή; Πώς αντιδρά απέναντι στο νόσημά του; Έχει επίγνωση των όσων κάνει; Πώς τον αντιμετωπίζουν οι γύρω του; Αγαπάει κάποιον άλλον πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό;
  Αυτά είναι τα ερωτήματα που επιχειρεί να απαντήσει ο Κορτώ σ'αυτό το βιβλίο.

Διάβασα: το "Πανδαιμόνιο" του Κώστα Ακρίβου

 

 Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:"Είδα, που λέτε, ελάφια. Έτρεχαν σαστισμένα. Απόκαμαν κάποια στιγμή και σταμάτησαν να πιουν νερό. Εκεί που πίνανε, να σου ένας κυνηγός. Εγώ κοίταζα από μακριά. Σηκώνει το ντουφέκι, σημαδεύει, κάνω να του φωνάξω "όχι", μα δεν μπόρεσα να βγάλω φωνή. Με το "μπαμ" πετάχτηκα αλαφιασμένος απ' το κρεβάτι.

Τα χτυπήματα έρχονταν από την κάτω πόρτα. Δυνατά, με επιμονή, δεν έλεγαν να σταματήσουν. Σηκώθηκα φορώντας, με το συμπάθιο, μονάχα το σώβρακο και πήγα να ανοίξω. Ο Γκερασίμοφ ούτε που άλλαξε πλευρό. "Να δεις που θα τσακώθηκαν πάλι σε κάνα μοναστήρι για τα σύνορα ή με τους εμπόρους για τα ψάρια" συλλογίστηκα την ώρα που σήκωνα το μάνταλο. Μόλις είδα τον καλόγερο, τα 'χασα. Αναμαλλιασμένος, μουσκίδι, τραύλιζε τα λόγια του. Ήταν ο Δανιήλ από τη Σταυρονικήτα.
"Σήκω, κυρ αστυνόμε! Κάνε γρήγορα! Έλα, πάμε! Έγινε φονικό στο μοναστήρι".

Διάβασα: "Το μυστικό του συζύγου" της Lian Moriarty

Το φαινόμενο Lian Moriarty μάλλον έχει έρθει για να μείνει στην λογοτεχνία. Έκανα την πρώτη μου "γνωριμία" μαζί της μέσα από το βιβλίο της, "Το μυστικό του συζύγου" και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα από την αμεσότητα, την ευθύτητα και την απλότητα που προσεγγίζει κάθε λέξη, κάθε κενό, κάθε κόμμα. Το βιβλίο αυτό είναι από'κείνα που σε προκαλούν να φτιάξεις μια διπλή δόση καφέ και να κάτσεις να το διαβάσεις ένα μεσημέρι που ο ήλιος θα μπαίνει ορμητικά απ'την κουρτίνα του δωματίου σου.

5 quotes από βιβλία που μας δίδαξαν.

  Το θυμητικό των ανθρώπων ίσως είναι δυνατό. Ίσως πάλι και όχι. Ίσως είναι και στον άνθρωπο. Πάντως σίγουρα αν είσαι αναγνώστης βιβλίων, θα θυμάσαι μικρές προτασούλες, εκφράσεις που υπογράμμισες είτε με στυλό είτε με τα μάτια σου, σε έμαθαν κάτι, σε έκαναν καλύτερο και σε παρέσυραν από την πρωτοτυπία τους και από τις μικρές αλήθειες της ζωής που συνόψισαν σε λίγες γραμμές.

  Έτσι κι εγώ, σήμερα θυμάμαι 5 quotes από αγαπημένα μου βιβλία, που ίσως έχουν κάτι να πουν στον καθένα από εμάς. Ίδιο ή διαφορετικό. 5 quotes που είναι από'κείνα που σε προβληματίζουν, σε βάζουν σε σκέψη και στο τέλος σε κάνουν να παραδέχεσαι την ακρίβεια, με την οποία σε αφοπλίζουν.

Ανάγνωση, αυτή η τρέλα...

  Από τότε που ξεκίνησα να καταλαβαίνω ότι αποκτώ μια τρέλα με την ανάγνωση, δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο, το ομολογώ... Διάβασα βιβλία υπέροχα, διάβασα βιβλία μέτρια, διάβασα κακά βιβλία... Όσοι όμως έχουμε την ανάγνωση στα ψηλά πατώματα του μυαλού μας, όσα κακά βιβλία κι αν διαβάσουμε, πάντα θα συνεχίζουμε να ψάχνουμε εκείνο που θα μιλήσει στην καρδιά μας. Αλήθεια, γιατί το διάβασμα γίνεται εθισμός; Όπως ο καφές, όπως το τσιγάρο, όπως οι ταινίες;

  Είμαστε λοξοί άνθρωποι; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν διαβάζουν και είναι ίσιοι;